Vanessa wisselt werken bij de recherche af met haar passie voor koken
“Als ik terugkijk op mijn loopbaan, zie ik vooral hoe belangrijk het is dat je blijft voelen hoe het écht met je gaat. Want in veel beroepen, zeker in een omgeving zoals de politie, zit je al snel in een soort bubbel. Je gaat door, omdat iedereen doorgaat. Pas als je eruit stapt, merk je wat het met je doet.
Mijn verhaal begint eigenlijk niet eens bij de politie, maar bij koken. Eind jaren negentig heb ik mijn koksdiploma gehaald en werkte ik in de horeca. Alleen die weekenden, dat zag ik op de lange termijn niet zitten. Samen met een vriendin heb ik toen bij de politie gesolliciteerd. Ik dacht: dit past wel bij mij. Ik ben best stoer en hield van de dynamiek. Ik begon in de uniformdienst in Maastricht en werkte daar ongeveer tien jaar. Dat vond ik fantastisch. Openbare orde, het uitgaansleven, voetbalwedstrijden, de hectiek. Ik stond graag vooraan met mijn wapenstok. Toen ik begin twintig was, voelde ik me daar helemaal op mijn plek.
Perspectief verandert
Toen ik ouder werd en moeder wilde worden, ging ik anders naar risico’s kijken. In Maastricht hadden we veel drugsrunners en achtervolgingen. In de auto vroeg ik mezelf regelmatig af of ik die nacht nog thuis ging komen. Eén keer zijn we zelfs met 140 kilometer per uur van de snelweg gedrukt tijdens een achtervolging. Dat waren voor mij kantelpunten. Je merkt dan dat wat eerst spannend en leuk voelde, ineens ook zwaar kan worden.Ik koos daarom bewust voor een rustiger team dichter bij huis, kreeg twee dochters en maakte vervolgens de overstap naar de recherche. Daar zat ik jarenlang met veel plezier. Maar het werk is intens. Je ziet veel ellende en dat doet iets met je blik op de wereld. Ik merkte dat ik pessimistischer werd en sneller een oordeel had over mensen. Terwijl ik van nature helemaal niet zo ben. Dat vond ik confronterend. Je neemt dat namelijk ook mee naar huis. Als mijn dochters met vriendinnen thuiskwamen, was ik kritisch: waar wonen ze, wat voor mensen zijn het?
Leuk mens blijven
Dat besef was voor mij een belangrijk signaal. Ik dacht: hier moet ik iets mee, want zo wil ik niet worden. Ik wil een leuke moeder blijven en ook een leuke collega. Dat was voor mij de motivatie om te kijken: wat heb ik nodig om in balans te blijven?Het antwoord vond ik deels buiten mijn politiewerk. Ik was namelijk altijd blijven koken voor vrienden en familie. Op een gegeven moment ben ik dat serieuzer aan gaan pakken en kreeg ik steeds meer opdrachten als private chef. Dat gaf energie. Als ik kook, voelt het niet als werken, maar als ontspanning, zelfs als ik lange dagen maak. Dat verschil in energie was voor mij een eyeopener.Ik merkte dat ik door die afwisseling weer positiever werd. Je ontmoet andere mensen, in een andere sfeer. Je ziet dat de wereld niet alleen uit problemen bestaat. Dat heeft mij echt geholpen om mentaal gezond te blijven.Toch was alleen een passie hebben voor mij niet genoeg; ook de werkomgeving moest kloppen. Bij de districtsrecherche heb je vaak te maken met enorme tijdsdruk. Als er een zaak binnenkomt, moet die snel klaar. Dan kun je niet zeggen: ik heb ook nog iets anders. Dat gaf mij onrust en een schuldgevoel richting collega’s en ging ik weer op zoek naar een andere plek binnen de organisatie. Ik belandde bij Team Milieu waar ruimte is voor flexibiliteit en ik het werk beter kan plannen. Sindsdien merk ik hoeveel rust dat geeft.
Gedeelde verantwoordelijkheid
Mentale gezondheid is naar mijn idee een gedeelde verantwoordelijkheid. Medewerkers moeten de ruimte voelen om te bewegen en te praten. Soms is een andere functie, een andere balans of een combinatie met iets buiten het werk precies wat iemand nodig heeft om gezond te blijven. Maar ik vind ook dat medewerkers zelf verantwoordelijkheid hebben. Een organisatie kan niet voelen hoe jij je voelt. Je moet zelf ook kritisch durven kijken: hoe gaat het met mij? Wat heb ik nodig? Ik zie collega’s die zeggen dat ze iets anders willen doen, maar het niet doen. Dan denk ik: begin gewoon. Je hoeft niet meteen een grote stap te maken, maar start met iets waar je passie ligt. Dat voelt niet als werken, dat voelt als ontspanning.Als ik bij de districtsrecherche was gebleven zonder die balans te vinden, dan was ik misschien wel in een burn-out beland. Iedereen is gedreven, er komt een zaak binnen en je blijft doorgaan, ook als je eigenlijk privé iets had gepland. Je wilt je collega’s niet laten zitten. Pas als je eruit stapt, zie je wat het met je doet. Ik ben blij dat ik dat op tijd heb gezien.
Erover blijven praten
Wat mij raakt, is hoeveel collega’s uitvallen. Van een groep van zeven vrouwen met wie ik vroeger werkte, ben ik de enige die nog werkt. De rest is uitgevallen met PTSS. Ook bij de recherche zie je het veel. Dat vind ik heftig. Daarom vind ik het zo belangrijk om erover te praten. Vroeger was het: kom, we drinken een borrel en gaan weer door. Maar nazorg moet ook een week of een maand later nog gebeuren. Anders verdwijnt het in de waan van de dag.Dus probeer ik daar zelf ook een rol in te nemen. Na een interview in de krant kreeg ik telefoontjes van collega’s die zeiden: volgens mij heb ik dat ook, die bubbel. Dat vond ik bijzonder. Blijkbaar creëer je een opening door er eerlijk over te zijn. Nu probeer ik vaker het gesprek aan te gaan en zeg ik ook: let goed op jezelf.
Mijn belangrijkste boodschap is uiteindelijk simpel. Als je niet goed voor jezelf zorgt, doet niemand het. Je moet zelf verantwoordelijkheid nemen, maar ook durven praten. Zeker in een cultuur waarin kwetsbaarheid niet vanzelfsprekend is. Juist door erover te praten, blijf je mentaal weerbaar. Ik merk nu dat ik energie heb, lekker in mijn vel zit en plezier heb in mijn werk. Dat gun ik eigenlijk iedereen.”
Vanessa aan het werk als private chef.